proszę spojrzeć, cóż za osobliwe drzewo. rośnie korzeniami do góry, a w ziemi zagrzebane są jego liście. niebywałe zjawisko, doprawdy.
a te korzenie, tak, są piękne. patrząc na nie rozumiem, dlaczego drzewo się nimi tak przechwala. cudowna to korona. niebywale.
a liście, jak liście. jakieś takie zielone i poszarpane. bez szczególnej urody. ich miejsce jest w ziemi, otóż nie ma się czym chwalić.
ach, czyż patrząc na to drzewo, pospolitość nie wydaje się państwu nudna?